کلیه آثار منتشر شده در این وبلاگ متعلق به شخص نویسنده می باشد و استفاده از آنها فقط با ذكر منبع (آدرس وبلاگ) و نام نویسنده (حسین) مجاز است.

در غربت فرنگ، شعر و ادب فارسی پیوندی است بین من، وطنم و عزیزانم. اینجا همکاران مرا به یک اسب تاریک تشبیه می کنند زیرا کشف جنبه های متنوع شخصیتم و هماهنگی با خروش موج اندیشه هایم آسان نیست. به گمانم این ویژگی در بسیاری از مردان و زنان ایرانی کمابیش هست. هرچند که اگر غافل شویم روزمرگی های زندگی احساسات پاک و انسانی مان و داشته های قیمتی مان را بتدریج نابود می کنند. هر یکی از ما بدنبال گمشده ای می گردد و چون به آن می رسد می بیند که این به تنهایی او را خوشبخت نمی کند و جستن ها و انتظار ها در پشت پنجره های خانه اندیشه همچنان ادامه دارد، تا گریز از این کالبد تن و پرواز به اوج حقیقت.
مدت کوتاهی است که شروع کرده ام آنچه در ایران و جهان آزارم می دهد در قالب شعر و نثر (هر چند غیر حرفه ای) فریاد می کنم بخصوص مسائل بحث برانگیز جامعه را. گاهی هم به دنیای شخصیم سر می زنم هر چند می تواند شبیه دنیای خیلی از شما باشد.
بیش از آنکه بدنبال جمعی همزبان باشم، بدنبال همدلانی هستم که چون حقیر با نوشته های خود زندگی می کنند و تسلیم عدالت و حقیقت اند و قبل از تجربه از توصیف گریزان. پس بی تکلف باش عزیز و نفس گرمت را از این هموطن دریغ مکن ولی نسوزان عجالتاً.